راز نماز

 

 

همه می دانیم که خداوند تبارک و تعالی نیازی به عبادت و نماز ما انسانها ندارد.

زیرا نخست آنکه : او، غنی فی الذات است و دیگران همه محتاج او هستند.

و دیگر آنکه هر آنچه در زمین و آسمان است از آن اوست.

فرشتگان مقرب هیچگاه از عبادتش خسته نمی شوند، در تمام روز و شب به تسبیح او مشغولندو هرگز ضعف و سستی بر آنان حاکم نمی گردد.و نه تنها ملائکه بلکه تمام آفرینش به عبادت و تسبیح وی سرگرمند.

بنابراین، خداوندی که تمام عالم سرگشته و فرمانبردار اوست، دیگر او را چه سود و زیان از طاعت و عصیان ما.

گر جمله کائنات کافر گردند

بر دامن کبریاش ننشیند گرد

آری، خداوند سبحان از عبادت ما طرفی نمی بندد و آنچه فرایند عبادت خواهد بود چیزی جز بهره مندی ما نسبت به آثار عبادت و تبعات ناشی از آن نیست.

آثاری که اگر با روح و جان آغشته گردند، آدمی را به سر منزل مقصود و کمال می رسانندو موجب کسب فیض از آن مبدا بی پایان و دریافت نور از آن ذات بی همتا می گردند.

نماز این نیایش زیبای هستی، بین خالق هستی و مخلوق ضعیف، آنچنان نیرومند است که توان باز داشتن از بدی ها و کجی ها را به خوبی دارد.

این سخن زیبای خداوند است که :

((و نماز را به پادار که نماز انسان را از زشتیها و پلیدی ها باز می دارد و یاد خداوند برتر است و خداوند می داند  چه کارهایی انجام میدهد.))

آری نماز این نیرو را در خود دارد که بتواند سدی پولادین در مقابل کجی ها و بدی ها بسازدو رهنما و راهساز خوبی ها گردد.

زیرا کسی که به نماز می ایستد و خود را از لباس غصبی و مکان مغصوب دور می کند و در لحظه نماز، خداوند را از هر چه هست برتر می داند و به سپاس او روی می آورد:

((الله اکبر _ بسم الله الرحمن الرحیم))

((الحمدلله رب العالمین))

و یادی از رحمت او می کند:

((الرحمن الرحیم))

و او را صاحب اختیار قیامت و روز پاداش می داند:

((مالک یوم الدین))

و خود را به عبادتش مشغول:

((ایاک نعبد))

و خواستار کمک می بیند:

((و ایاک نستعین))

و از او درخواست کمک می کند، تا وی را به راه راست هدایت کند:

((اهدنا الصراط المستقیم))

و می خواهد تا در راه کسانیکه در وادی رحمت قدم زده اند راه یابد:

((صراط الذین انعمت علیهم))

و از راه کسانیکه در وادی ضلالت هستند دوری گزیند:

((غیر المغضوب علیهم و لا الضالین))

و در مقابل او ادب می کند و خم می شود و زمزمه پاکی سر میدهد:

((سبحان ربی العظیم و بحمده))

و در نهایت خضوع پیشانی بر خاک می ساید و ترانه عظمت بی بدیل خداوند را می خواند:

((سبحان ربی الاعلی و بحمده))

و گواهی به وحدانیت خداوند می دهد:

((اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له))

و نیز گواهی به رسالت پیامبر صلی الله علیه و اله می دهد:

((و اشهد ان محمدا عبده و رسوله))

و و در مقابل تسبیح و جلال و جمال خداوند بر می آید:

((سبحان الله و الحمدللله و لا اله الا لله و الله اکبر ))

و بالاخره با درود بر پیامبر و بندگان صالح نیایش خود را پایان میدهد:

((السلام علیک ایها النبی و رحمه الله و برکاته))

((السلام علینا و علی عباد الله الصالحین))

((السلام علیکم و رحمه الله و برکاته))

چنین انسانی، افق های روشن و گسترده ای از معنویات را در مقابل خود احساس می کند و خود را در مقابل حضرت احدیتش مسئول می داند.

قطعا چنین نگرشی، مانعی بزرگ و سدی آهنین خواهد بود بر سر راه شر و بدی ها، تا انسان در باتلاق ظلمانی گناه و فحشاء و منکرات فرو نرود.

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط نازی در دوشنبه 19 شهریور1386 ساعت 9:22 |